Hiep Truong.

Ik zat bij een klant een krabbel te maken. Een Japans bedrijf, meetinstrumenten zó precies dat ze niet zomaar in verkeerde handen mogen vallen. Op een vel papier tekende ik hoe hun cloudinfrastructuur eruitzag. Geen deliverable, ik wilde het zelf snappen.

De klant keek mee en zei: “Dit valt allemaal samen. Waarom staat dit niet in je rapport?” Hij was een beelddenker, net als ik. In dat ene plaatje zag hij in één oogopslag wat een rapport vol tekst nooit had overgebracht: wat zien we, waar staat wat, hoe hangt het samen. Toen viel het kwartje.

Ik kom van ver bij dat papiertje vandaan. Als kind verloor ik me urenlang in de boeken van David Macaulay: hoe werkt dit, hoe zet ik het in elkaar, hoe haal ik het weer uit elkaar. Die vraag bracht me naar industrial design engineering, en van daaruit, vreemd genoeg, in de IT. Ik begon als gympie, de runner die je inhuurt voor installaties en werkplekken, en werkte in achttien jaar door tot product owner en innovator voor AI.

Al die tijd deed ik steeds hetzelfde: ik stond tussen de techneuten en de beslissers en vertaalde het een naar het ander. Ik bracht de techniek terug tot lekentaal, zodat mensen begrepen wat ze kochten. Dat papiertje bij die klant was geen toeval. Het was waar ik altijd al goed in was, nu eindelijk zichtbaar op tafel. (Ja, die van die tekeningetjes!)

Sindsdien is dat mijn werk. Eerst ging het om het plaatje. Nu gaat het om het proces eromheen: hoe partijen tot begrip komen, hoe je een concept zo neerzet dat iedereen aan tafel hetzelfde ziet. Het doel is niet de tekening. Het is de drempel die eronder wegvalt: de drempel om iets te begrijpen, en de drempel om erbij te kunnen.

Dat ik werelden bij elkaar breng, komt ergens vandaan. Ik ben nieuwsgierig aangelegd en multicultureel opgegroeid, dus ik schakel makkelijk tussen perspectieven, cultureel en technisch. Het zit zelfs in mijn naam: Hiep betekent samenbrengen.